บทที่ 32 三十二

บริเวณชั้นล่างของคฤหาสน์ เฟยเจินพยุงซีฮันลงบันไดจนถึงทางออก ตลอดทางเฟยเจินไม่พูดหรือถามอะไร เธอได้แต่ลูบแผ่นหลังบางไปมาเพื่อเป็นการปลอบประโลม สายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและซีฮันก็รับรู้ได้โดยที่ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

"พี่เฟยเจินส่งผมแค่นี้พอครับ รีบกลับขึ้นไปเถอะครับเดี๋ยวพี่จะเด...